savaş ortamı. neyle savaştığımızı bilmiyorum. insanlar kaçıyor.
üstümde beyaz eski tül gibi garip bir elbise. askerim ben, tam da bu kıyafetle.
oradan oraya koşuyorum.insanlar kaçıyor. kaçmayın diyorum. demek yetmiyor bağırıyorum.
bağırmak yetmiyor emrediyorum. insanlar kaçıyor. neyle savaştığımızı hala bilmiyorum
ama kendimden eminim.
"onlar insanımı öldürüyor" diyorum. "onlar insanımızı öldürüyor ve hangi deliğe
girdilerse bulamıyoruz" diyorum. çıldırmak üzereyim. kendimden emin gibi konuşuyorum.
gayet eminim. emirleri duyuyorum.birini bile bulursak derhal öldürmeliyiz.bulmalıyım o "birini". kimi?
her yere bakıyorum. bulamıyorum. çocukları bilgisayar başında
saatlerce tutabilen dandik bir oyun gibi bu. evlere giriyorum evlerden çıkıyorum.her şey normal.
yataklar var önümde. dağıtmaya başlıyorum hepsini. ben dağıttıkça düşman çıkıyor o
avuç içi kadar yataklardan. hayatta kalabilmek için pratiğe dökülmüş bir zekayı Hitlerin Yahudi katliamından ya da kıbrıs'taki Türk katliamından beri kimse görmemiştir.
bir yatak var önümde , biri yatıyor. yanına oturuyorum. biliyorum ki düşman o.
filme dönüyor hayat. karşımdakinin düşmanım olduğunu bilmeme rağmen sırf hayat
filme döndü diye o manasız zaman kaybını ve riski göze alıyorum. konuşuyorum onunla.
hayat filme döndü çünkü, yapmak zorundayım.
düşman masum yüzüyle belli ederek üzülüyor bana: "sen de mi?" diyor.
"sen savaşa inanmazsın ki.sanatın nerde?".
uyku mahmurluğundan mı bilemem ama bulabildiğim en vurucu söz şu: "savaşta sanat olmaz...".
o kadar celalleniyorum öyle cesurlaşıyorum ki gurur duyuyorum kendimle. gururum refleks oluyor, anında silahımı çekip
başına dayıyorum düşmanımın, aynı anda kafamda soğuk bir demir parçası.
göz gözeyim düşmanımla. kendi silahımı görürken onunkini hissedebiliyorum ancak.
düşmanımla benzerliklerim var. farkımız çok. tül elbiseli saçma bir askerim ben.
oysa takım elbiseli bir sanatçı. gözlerimiz benziyor evet. saçlar da belki biraz.
beni tanıyan bir vatan haini bu. ha vatan ha vücut.benim o düşman.
bütün hayalleri yıkılmış bir yetişkinim rüyadan sonra. savaş için öldürdüm sanatı içimde.
savaş da öldü evet, sanatım öldü diye. büyüyor muyuz ne?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder