Yolda yalnız başıma yürümem. birinin bana seslenmesi. dönüp bakmam. başkasına seslenildiğini kavramamın akabinde aklımdan geçen cümle: "bize değilmiş".
Biz. ne zaman bu kadar yalnızlaştım ben bilmiyorum. ne zaman yalnızlığımdan bıkıp kendi kendimi mitoz böldüm? bir de içgüdüselmiş gibi bu bölünme sürecinden haberdar bile olmadım. herkesin normal seyri buymuş gibi. yalnızlaş--->mitoz bölün--->klonunla arkadaş ol.
"Bize değilmiş" cümlesine güldüm üstelik. yol boyunca güldüm. yetmedi, birine anlattım, bir kere de onunla güldüm. zaten başka ne yapılır ki?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder