isimsiz doğdum çoğu bebek gibi. "o" şeklinde açıklansa da varlığım, gizli de olsa özneydim ana karnında. doğduktan ve doğum stresi+telaşı ana üzerinden atıldıktan bir süre sonra ve sadece bir süreliğine birey oldum. ismim oldum ailenin en yaşlısının kulağıma bir melodi fısıldamasıyla. sonra geçti. "bebek" yani genel oldum.
ismim yetmemiş insanlara, ya da layık görülmemişim ismime, büyüdükçe bir alt kademeye düştüm. köyden indim şehire gibi, isimleşmiş sıfat oldum. ebeynlerin ruh haline göre, yeri geldi "tatlım" yeri geldi "zındık" oldum.
ailenin en yaşlısı sevilmez miymiş neymiş, ismim beğenilmemiş, başkaları oldum. "fıstıkım" oldum "mercimek" oldum. ismim olamadım.
benim bu büyüdükçe geçtiğim düşüş, akranlarım tarafından fark edilmiş , sıfata düştüm. kah "salak" oldum kah "çirkin". "fakir"in de hakkını vermek lazım, "gururlu" oldum.
serpildiğimiz duyulmuş , dillerde "ucuz" oldum. hak etmemişlikle ağlayarak , hem "yavrum" , hem "anam" oldum.
serpildiğimiz duyulmuş da büyüdüğümüz anlaşılmamış, "aşık" oldum.yine de ismim olamadım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder